Als ik in Nederland zeg dat ik naar Spanje ga, is het antwoord vaak: ‘Barcelona! Te gek!”
Ik neem dat mijn landgenoten in het geheel niet kwalijk. Barcelona is namelijk een prachtige stad en Nederlanders voelen zich er nu eenmaal snel thuis. Natuurlijk is Spanje is iets heel anders dan Barcelona. Veel Catalanen en ook Madrilenen zullen zelfs vinden dat Barcelona en de rest van Catalonië helemaal niets met Spanje te maken hebben.
Als kind van vijf ging ik met mijn ouders naar een camping in Castelldefels, vlak onder Barcelona. Er was een fantastisch strand, palmbomen en in het nagelegen dorp Gavá kon je een lekker vet kippetje eten. De intense stank van de vervuilde aftakking van de rivier de Llobregat nam ik op de koop toe. Ik voelde me meteen thuis in Spanje, toen al.
Pas op latere leeftijd ontdekte ik dat ik eigenlijk in Catalonië was geweest en niet in het ‘echte’ Spanje. Maar wat kon het mij schelen? Ik had een fantastische tijd gehad.
En dat is precies wat er nu met El Turista Optimista gebeurt. Hij eet niet te versmaden butifarra in Tarragona, geniet van de vreemde woorden en lettertypes langs de weg in Baskenland, lacht zich een hoedje met de olijke, gastronomisch ingestelde Galiciërs, wordt heel rustig van gekrompen opaatjes zonder tanden in Andalusië en krijgt een krachtig shot adrenaline van het levendige Madrid. El Turista Optimista geniet echt intens van een potje Barcelona – Real Madrid. Het maakt hem echt geen bal uit wie er wint! El Turista Optimista geniet van Spanje. Basta.
P.S: In het liedje Disfruto de España wordt een en ander verder uitgediept







